Muziektherapie (deel 2)

 

Een hulpverlener wordt je niet zonder reden. Mijn ervaring is dat alle therapeuten dusdanige gebeurtenissen meemaken in hun leven die er voor gezorgd hebben dat ze geïnteresseerd raakten in hun eigen doen en laten en ook in die van de medemens. In mijn geval is dit niet anders. Sterker nog, ik denk dat dat mij een betere therapeut heeft gemaakt.
Zo heb ik mijn portie ervaringen in pesten gehad op de basis- en middelbare school. Wat daarbij als een paal boven water staat, is dat dit je aantast in de kern van je bestaan. Tot op de dag van vandaag worstel ik met de gevolgen van het pestgedrag. Ik heb het geluk dat ik idealistisch ben en gewoonweg zo gelukkig mogelijk wil zijn. Daarbij ben ik ook bereid me kwetsbaar op te stellen en angsten (uiteindelijk) aan te gaan. Want ja..  wat was ik verlegen en een bang haasje: bang om te bellen, bang om te bestellen in een restaurant, bang om naar de buschauffeur te roepen dat hij moest stoppen omdat hij mijn halte had gemist… want wat als ze me zouden horen en zouden zien…?
En nu, 10 jaar later heb ik mijn eigen bedrijf en potverdorie wat ben ik daar trots op.
Wat me hier heeft gebracht? Ik denk het leger aan familie wat achter me stond, het blijven uitoefenen van mijn passie -zingen!-, de sessies bij een psycholoog en de innerlijke drang om groter te zijn dan de nasleep van de pestervaringen.
Is er een handleiding te schrijven voor kinderen, volwassenen of ouderen over hoe ze een of moeilijke gebeurtenis moeten verwerken? Absoluut niet.
Ieder mens, ieder gezin en ieder verhaal is uniek, maar ook o-zo-complex. Het is bijna onmogelijk om dit allemaal in je eentje uit te zoeken. Je zou het misschien niet meteen zelf bedenken, maar heb je enig idee wat je allemaal met muziek maken of luisteren kunt bereiken..?