Dáág Venlafaxine!

"Nog 15 dagen.. dan ben ik af van die vreselijke pil die me helaas veel minder bracht dan ik had gehoopt." Wat zegt ik? Helemaal niks! 
Natuurlijk brengt het sommige mensen wél veel en hebben ze er echt baat bij. Des te schrijnender is het dat het een groot deel van de mensen die zich radeloos en wanhopig voelen niets brengt. Daar ben ik er één van. Niet om zielig te doen, maar gewoon, omdat het zo is. Geen één moment in het hele anti-depressiva circus heb ik het gevoel gehad dat het me iets bracht. "En, merk je al iets..?"
"Tja.. wat zal ik zeggen? Misschien dat ik me íets energieker voel..?"

Maargoed, terug naar vandaag. We zijn inmiddels al meer dan twee weken verder en heb vol trots drie dagen terug mijn laatste pil genomen.
Bang om terug te vallen in het akelige donkere gat dat sombere gevoelloosheid heet ben ik niet meteen, maar de ontwenningsverschijnselen laten me wel schrikken. 


Op lichamelijk vlak merk ik dat ik moe ben, eerder zweet en dat mijn hoofd op een heel rare manier tolt. Op emotioneel vlak huil ik ineens om iedere scheet en ben ik op het einde van de dag vaak niet te genieten. De woorden "grumpy" en "nuk-nuk" komen dan voorbij. Begrijp me niet verkeerd: dat ik huil en daardoor weer voel is voor mij een grote reden voor een !HALLELUJAH! en verwelkom ik met heel mijn hart, maar ik merk wel dat er van alles aan het gebeuren is in mijn lijf. Des te meer sta ik te springen om van deze "dit zou het dragelijker moeten maken pil" af te zijn. Hopelijk blijven de afkickverschijnselen niet té lang aanwezig, maar hoe dan ook schreeuwt mijn hele lijf: Dáág Venlafaxine!!

 

Liefs, Bregje
 

Reactie schrijven

Commentaren: 0